Kim była św. Lutgarda?

Lutgarda z Tongeren (1182–1246) to jedna z najwybitniejszych mistyczek średniowiecza i jedna z pierwszych znanych stygmatyczek w historii Kościoła. Urodzona w zamożnej flamandzkiej rodzinie, jako dwunastolatka trafiła do klasztoru benedyktynek w Sint-Truiden — początkowo nie z powołania, lecz z powodu utraty posagu jej ojca w nieudanej transakcji handlowej.

To, co zaczęło się jako życiowy przypadek, stało się drogą do głębokiego spotkania z Chrystusem. W wieku szesnastu lat Lutgarda doświadczyła pierwszej wizji — ukazał się jej Jezus i wskazał ranę w swoim boku. Od tego momentu jej życie całkowicie się odmieniło. Porzuciła światowe rozrywki i oddała się modlitwie z żarliwością, która zdumiewała nawet współsiostry.

W poszukiwaniu surowszej reguły wstąpiła do klasztoru cysterek w Aywières, choć nie znała języka francuskiego — a nigdy się go nie nauczyła. Trzykrotnie podjęła trzyletnią pokutę o chlebie i wodzie: za nawrócenie albigensów, za grzeszników i za Kościół. Ostatnie jedenaście lat życia spędziła całkowicie niewidoma, co przyjęła z pokorą jako dar od Boga — mówiła, że dzięki temu może widzieć jaśniej oczami duszy.

To właśnie Lutgarda, modląc się o wskazanie najdoskonalszej formy modlitwy, otrzymała od samego Chrystusa słowa Modlitwy Dworu Niebieskiego — wraz z niezwykłymi obietnicami dla każdego, kto będzie ją pobożnie odmawiał.